Ayten Mutlu'dan seçmek zormuş

SEVİ

sabah olur, uyanırsın yanımda
kuşlar kanatlarına sesini çizer
durur geceki yağmur
sokaklar güne iner

sen gülersin, gözlerine pazar yeri kurulur
bir çocuk annesini kaybeder
senin yüzünde bulur

konuşuruz, yolcular eve varır
yanar gemilerde bütün ışıklar
ay iner denizlere
çilingir sofraları kurar balıklar

yüzüne dokunurum, gözlerim dolar
dünyanın her yerinde
yeni bir şarkıya başlar kadınlar


AYTEN MUTLU
Çocuk ve Akşam'dan, 1999

İçinden deniz geçen şiir

KÜL VAKTİ

tut elimden beni kaldır göçelim
adalara bu gece
yağım tükendi kandilim söndü
yana yana bu gece

canımı alsın dar sokaklar vakitsiz uykular
uyanırım eli annemin gönlümü okşar

düştüm eyvah dalgalara yar
ay dokundu geçti bana yar
çıkar beni kollarında yar
kurut sakız ağacında yar
yüreğim yanar

nar ağacında bir kucak zakkum
hangi yazdan kalma
canımı al benim al ışığımı
hüznüme dokunma

denize bandım ekmeğimi sana getirdim yar
suya karıştım şarkılarla gelmiyor bahar

kimse bilmiyor derdimi
ateşe attım kendimi
geçti zamanı ateşin aşkın
şimdi kül vakti

bu deniz annemin evi
çivit kokardı mendili
sebebi yok ağlar dururdu
her seher vakti


Hüsnü Arkan
Ezginin Günlüğü

Madem ki bir gün ölüm mukadder...

Hasret

Denize dönmek istiyorum!
Mavi aynasında suların:
boy verip görünmek istiyorum!
Denize dönmek istiyorum!

Gemiler gider aydın ufuklara gemiler gider!
Gergin beyaz yelkenleri doldurmaz keder.
Elbet ömrüm gemilerde bir gün olsun nöbete yeter.
Ve madem ki bir gün ölüm mukadder;
Ben sularda batan bir ışık gibi
sularda sönmek istiyorum!
Denize dönmek istiyorum!
Denize dönmek istiyorum!

1927
Kaynak: 835 Satir

Nazım Hikmet Ran

Özgecim, hani diyordum ya...

Sen Benim Hiçbir Şeyimsin

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Lüzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varlığın yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevişmek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesimle ağlayarak

Sen benim hiçbir şeyimsin


Attilâ İlhan